Deklaracja paktu narodowego była jawnym wyzwaniem rzuconym w twarz interwentów i tak też oni ją potraktowali. 16 III 1920 r. dalsze oddziały angielskie przy współdziałaniu małych kontyngentów innych aliantów wylądowały w Stambule i natrafiając jedynie na mały opór obsadziły Ministerstwo Wojny i Marynarki, dyrekcje policji i poczt, rozpędziły Zgromadzenie — ostatnie Osmańskie Zgromadzenie Deputowanych — aresztując wielu deputowanych kemalistów. Zostali oni wywiezieni na Maltę. Ci, którym udało się uniknąć aresztowania, zbiegli ze Stambułu kierując się w stronę Anatolii.

Z tą chwilą kości zostały rzucone. Kemal Pasza wydał swym wojskom rozkaz powstrzymywania marszu Greków w kierunku Afyonkarariisaru i Eskisehiru, przystąpił do organizowania nowej armii, a 25 IV 1920 r. zwołał do nowej siedziby w Ankarze Wielkie Zgromadzenie Narodowe (Biiyiik Millet Meclisi), złożone z 86 deputowanych dawnego Zgromadzenia zbiegłych ze Stambułu i 264 wybranych w Anatolii, na terenach podległych władzy Kemala. Zgromadzenie ogłosiło się wyrazicielem woli narodu i nosicielem władzy ustawodawczej i wykonawczej w Turcji. Zgromadzenie postanowiło wybrać rząd, nazwany „rządem tureckiego Zgromadzenia Narodowego\", którego przewodniczący miał być równocześnie przewodniczącym Zgromadzenia, Na stanowisko to wybrany został jednogłośnie Kemal. Sprawę stanowiska sułtana i kalifa miano rozstrzygnąć po oswobodzeniu kraju.